FaceBook 48x48   Twitter 48x48   Feed 48x48

 
×

Error

Please install or enable Core Design Scriptegrator plugin.
Wednesday, December 23, 2015

In Dutch: Het Jaar van de Barmhartigheid Begint: Een Open Brief aan Paus FranciscusFeatured

Written by  The Remnant
Rate this item
(7 votes)
O MARIA ZONDER ZONDE ONTVANGEN BID VOOR ONS  DIE ONZE TOEVLUCHT TOT U NEMEN O MARIA ZONDER ZONDE ONTVANGEN BID VOOR ONS DIE ONZE TOEVLUCHT TOT U NEMEN
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    Een Dringende Oproep aan Paus Franciscus om Ofwel Van Koers te Veranderen Ofwel het Petrusambt Neer te Leggen

8 December, 2015
Feest van de Onbevlekte Ontvangenis


[Opmerking: de teksten waarnaar de blauwe hyperlinks verwijzen, zijn niet vertaald]


Uwe Heiligheid:
Nadat Paus Celestinus V (r. 1294) had erkend dat hij onbekwaam voor het ambt waartoe hij zo onverwacht als de kluizenaar Petrus van Morrone was verkozen, en had ingezien welke grote schade zijn slecht bestuur had veroorzaakt, deed hij afstand van het pausschap na slechts vijf maanden te hebben bestuurd. Hij werd in 1313 heilig verklaard door paus Clemens V. Paus Bonifatius VIII nam elke twijfel omtrent de geldigheid van zulk een uitzonderlijke pauselijke beslissing weg door voor de eeuwigheid te bevestigen (ad perpetuam rei memoriam) dat “het de Pontifex van Rome vrij staat af treden.

Een groeiend aantal katholieken, onder wie kardinalen en bisschoppen beginnen in te zien dat uw pontificaat, dat ook het resultaat is van een onverwachte verkiezing, op gelijkaardige wijze ernstige schade toebrengt aan de Kerk. Het is onmogelijk geworden om te ontkennen dat het u ofwel aan de bekwaamheid ofwel aan de wil ontbreekt om te doen wat uw voorganger is nagekomen wat een paus behoort te doen: “zichzelf en de Kerk ertoe verbinden om voortdurend gehoorzaam te zijn aan het Woord van God, tegenover elke poging om het aan te passen of af te zwakken, en tegenover elke vorm van opportunisme.

In tegenstelling hiermee, zoals de bijgevoegde libellus aantoont, hebt u juist vele aanwijzingen gegeven van een alarmerende vijandigheid tegen de traditionele lering, de discipline en de gebruiken van de Kerk, en tegen de gelovigen die pogen deze te verdedigen, terwijl uw bekommernis uitgaat naar sociale en politieke vraagstukken die buiten de bevoegdheid van de Pontifex van Rome vallen. Als gevolg hiervan zijn de vijanden van de Kerk voortdurend verrukt over uw pontificaat, en verheffen ze u boven al uw voorgangers. Deze ontstellende situatie kent zijns gelijke niet in de geschiedenis van de Kerk.

Vorig jaar, toen u sprak over het aftreden van Paus Benedictus, verklaarde Uwe Heiligheid dat, indien u zich onbekwaam zou voelen om het pausschap (verder) uit te oefenen, zou ik hetzelfde doen. Op de eerste verjaardag van het aftreden van Benedictus, riep u de gelovigen op omu met mij verenigen in gebed voor Zijne Heiligheid Benedictus XVI, een man van grote moed en nederigheid ”.

Met niet weinig schroom en beven, staande onder het oog van de Ene die ons zal oordelen op de Laatste Dag, richten wij ons als uw onderdanen eerbiedig tot Uwe Heiligheid met het verzoek om van koers te veranderen voor het welzijn van de Kerk en het heil van de zielen. Indien dat voor u niet mogelijk is, zou het dan voor Uwe Heiligheid niet beter zijn om aan het Petrusambt te verzaken dan verantwoordelijkheid te dragen voor wat dreigt een rampzalig compromis te zijn voor de integriteit van de Kerk?

In dit opzicht maken wij de woorden van de Heilige Catherina van Siena, Kerklerares, tot de onze, in haar beroemde brief aan Paus Gregorius XI, waarin zij hem ertoe aanzet om de Kerk rechtdoor te sturen tijdens één van haar grootste crises : “Omdat Hij [God] u gezag heeft gegeven en u daarvoor de verantwoordelijkheid hebt opgenomen, zou u uw vermogen en macht moeten gebruiken: en als u niet bereid bent om die te gebruiken, zou het beter voor u zijn om te verzaken aan wat u op u hebt genomen...".

Maria, Hulp van de Christenen, bid voor ons!

Uw onderdanen in Christus,
Christopher A. Ferrara
Michael J. Matt
Dr. John Rao
Professor Brian McCall
Elizabeth Yore
Timothy J. Cullen
Judge Andrew P. Napolitano

Chris Jackson
Eric Frankovitch 

Michael Lofton
Father Celatus
Connie Bagnoli
Susan Claire Potts 
Robert Siscoe
John Salza, Esq.
James Cunningham
Vincent Chiarello
John Vennari

Voeg uw naam aan deze petitie toe aan het einde van dit document. Er wordt geen verdere persoonlijke info gevraagd en uw naam zal niet online verschijnen.



Libellus

Toen uw voorganger Benedictus XVI, voor de eerste keer op de Stoel van Petrus zat, herinnerde hij de katholieke gelovigen eraan dat de Paus geen absolute heerser is wiens gedachten en verlangens wet zijn, maar eerder dat het ambt van de Paus een waarborg is van gehoorzaamheid aan Christus en aan Zijn Woord. Bijgevolg, zei Benedictus, moet een paus niet zijn eigen ideeën verkondigen, maar eerder zichzelf en de Kerk verbinden tot gehoorzaamheid aan het Woord van God, tegenover elke poging om het aan te passen of af zwakken, en tegen elke vorm van opportunisme.

Het verloop van uw pontificaat tot hiertoe heeft ons ertoe genoodzaakt om openlijk te verklaren dat u gefaald hebt om de aard van het Petrusambt te eerbiedigen, door het te misbruiken op een wijze die in de Kerk ongezien is. Hierna leggen wij aan Uwe Heiligheid de belangrijkste bekommernissen voor die onrust opwekken in alle geledingen van de Kerk en die de motivatie vormen voor deze petitie.
 
Ten eerste, eerder dan het constante onderricht van de Kerk over het Woord van God, hebt u steevast uw eigen ideeën verkondigd in homilies, persconferenties, spontane opmerkingen, interviews met journalisten, toespraken van allerlei aard, en eigenzinnige lezingen van de Schrift. Deze ideeën, gaande van storend tot ronduit heterodox, komen veelvuldig voor in uw persoonlijk manifest, Evangelii Gaudium. Dit document bevat een aantal verbazingwekkende verklaringen zoals geen Paus van Rome ooit heeft durven uiten. Zo is er uw droom.. om alles te veranderen, zodanig dat de Kerkelijke gebruiken, haar gewoonten, tijden en schema's, taal en structuren op passende wijze kunnen gekanaliseerd worden voor de evangelisatie van de wereld van vandaag eerder dan voor haar zelfbehoud. Het is niet te geloven dat een Paus van Rome een niet bestaande tegenstelling poneert tussen het zelfbehoud van de Heilige Katholieke Kerk en haar zending in de wereld.


Ten tweede, eerder dan uzelf en de Kerk tot gehoorzaamheid aan Gods Woord te verbinden, hebt u herhaaldelijk de apostolische en kerkelijke tradities gekleineerd, samen met de gelovigen die ze verdedigen. Ook hier geeft Evangelii Gaudium uw manier van denken weer: Meer dan uit vrees om af te dwalen, is er mijn hoop dat wij bewogen zullen worden door de vrees om opgesloten te blijven binnen structuren die ons een vals gevoel van veiligheid geven, binnen regels die ons tot harde rechters maken, binnen gewoonten die ons veilig doen gevoelen terwijl aan onze deur mensen liggen te sterven en Jezus niet vermoeid raakt om ons te blijven zeggen: Geeft gij hen wat te eten' (Mk 6:37).

De katholieke geest staat versteld bij de aanblik van een Roomse Pontifex die de constitutie van de Kerk, haar leerstellingen en gebruiken afdoet als loutere structuren, regels en gewoonten die de mensen beroven van geestelijk voedsel, terwijl zij hen aan de deur van de Kerk laat sterven. U durft dit te zeggen precies over die Kerk, die hele beschavingen heeft opgebouwd en omgevormd, die talloze heiligen, religieuze roepingen en ordes, priesterroepingen en liefdadigheidsinstellingen voor de redding van zielen en onvergelijkbare werken van lichamelijke barmhartigheid heeft voortgebracht.

Tegelijkertijd hebt u zo dikwijls de spot gedreven met de gelovigen die de tradities van de Kerk hoog houden dat een bepaalde waarnemer een “Little Book of Insults” (een “Boekje met Beledigingen) heeft samengesteld dat vele voorbeelden bevat van deze verbale aanval zonder weerga door een paus tegen zijn eigen onderdanen. Een greep uit de epitheta die met overgave naar het hoofd hebt geslingerd van katholieken die de regels in acht nemen: “fundamentalisten, “farizeeën, “pelagianen, “triomfatoren, “gnostici, “nostalgieken, “oppervlakkige christenen, “bende van de uitverkorenen, “pauwen, “moralistische haarklievers, “uniformisten, “trots, zelfgenoegzaam, “intellectuele aristocraten, “christelijke vleermuizen die schaduwen verkiezen boven het licht van de aanwezigheid van de Heer, enz.


Nochtans, geen enkel hard woord heeft u geuit aan het adres van openlijke vijanden van de leerstellingen van het Geloof of van de seksuele afwijkelingen die de katholieke hierarchie besmetten. Integendeel, u verklaarde Wie ben ik om te oordelen?uit respect voor dehomosekuelen binnen de clerus en in het bijzonder de beruchte geestelijke die u zelf tot hoofd van uw huishouding hebt aangestelden dieeen weerzinwekkende vertrouwelijkheid ten aanzien van uw persoon vertoont.U heeft breed verspreide audiënties toegestaan aan seksuele afwijkelingen, onder wie transseksuelen en homoseksuelen, terwijl u deze ontmoetingen persoonlijk via de telefoon hebt geregeld. U hebt in ere hersteld en zelfs beloond met prestigieuze afspraken bevrijdingstheologendie het zwijgen opgelegd waren en geschorst door uw twee onmiddellijke voorgangers, promotoren van homoseksualiteit, en prelaten die de seksuele misdrijven van homoseksuele priesters hebben toegedekt.

Evangelii Gaudium vat treffend de openlijke minachting samen — zonder voorgaande in de annulen van het pausdom — waarmee u naar de verdedigers van de leerstellige en liturgische orthodoxie kijkt. U spot met een opzichtige bezorgdheid voor de liturgie, de leer en het aanzien van de Kerken beschuldigt overijld de traditiegetrouwe katholieken ervan om zonder enige bezorgdheid (te zijn) dat het Evangelie een werkelijke impact heeft op het Godgelovige volk en de concrete noden van de tegenwoordige tijd, door hen wreed en onterecht tot een karitatuur te maken als mensen die de Kerk zouden willen herleiden tot een museumstuk of iets dat eigendom is van enkele uitverkorenen.

Een pijnlijk moment dat uw minachtende mentaliteit daarover duidelijk aan het licht brengt, was de vernedering van een misdienaar, uitgezonden in heel de wereld en vastgelegd op het internet.  Toen hij met de handen samen in gebedshouding stond aan de ingang van de onderaardse grotten van het Vaticaan, waaraan u een bezoek bracht, scheidde u die handen en bespotte hem met de woorden “Zijn uw handen samengebonden? Ah, het lijkt erop dat ze vastgekleefd zijn!” Het sierde de jongen dat hij ze meteen daarna terug samen deed, en verder de juiste en gepaste houding aannam die paste bij de waardigheid van de gelegenheid en helemaal zoals het hem was aangeleerd in zijn geestelijke vorming.  

Maar men kan zich afvragen welk gevolg deze publieke vernedering op lange termijn zal hebben op het geestelijk leven van een opgroeiende jongen die erg gevoelig is voor indrukken, zeker omdat de beelden permanent beschikbaar zijn voor heel de wereld.

In misschien de meest kwetsende van uw beledigingen van de gelovigen, klaagt Evangelii Gaudium traditionele katholieken aan voor wat u veronderstelt te zijn “in zichzelf gekeerde promethaanse neo-pelagianen.” In de veronderstelling dat u hun innerlijke gesteldheden kan kennen, verklaart u dat deze katholieken “zich superieur voelen aan anderen, omdat zij bepaalde regels naleven of onbuigzaam trouw blijven aan een bepaalde katholieke stijl vanuit het verleden” – alsof van onze heilige godsdienst bepaalde “stijlen” zouden bestaan die komen en gaan zoals de mode in de kleding. U gaat zelfs zo ver dat u “een veronderstelde gaafheid van doctrine of discipline” bespot als “narcistisch en autoritair elitisme, waardoor in plaats van te evangeliseren iemand analyseert en anderen classificeert…”


Omwille van de waarheid en de rechtvaarheid Heilige Vader, moeten wij zeggen dat u zelf al een groot deel van uw tijd hebt doorgebracht met analyseren, met anderen de classificeren en inderdaad te oordelen – tot groeiende verbijstering en onbehagen van uw onderdanen, die nog nooit dergelijk gedrag gezien hebben van een Roomse Pontifex. En dit soort gedrag lijkt geenszins af te nemen. Onlangs hebt u op een conferentie over de vorming van priesters opgemerkt – zeer tot jolijt van uw publiek – dat u “bang bent van verstarde priesters… Ik blijf uit hun buurt. Ze bijten!” Welke doel dient zo’n spottende retoriek, behalve priesters te vernederen en te marginaliseren die nog steeds de moed hebben om de onpopulaire leringen van de Kerk te verdedigen, zonder water bij de wijn te doen voor de wereld die met God en Zijn wetten in oorlog is? Geen wonder dat de wereld uw pontificaat bejubelt!

Maar nog meer dan woorden Heilige Vader, hebt u de opdracht gegeven voor een grondige vervolging van religieuze orden, die vastbesloten de orthodoxie willen herstellen, eenvoudige vroomheid, innerlijk leven en liturgische tradities weer opnemen, temidden van wat uw eigen voorganger beschreef als de “calamiteiten” en “het lijden” dat de Kerk geleden heeft in naam van Vaticanum II, waaronder “gesloten seminaries, gesloten kloosters, gebanalyseerde liturgie…” Op uw uitdrukkelijk bevel, hebben de bloeiende “Franciscaanse Broeders van de Onbevlekte” moeten opdoeken wegens wat uw apostolische commissaris (die later stierf aan een hartaanval) een “absolute traditionalistische afwijking noemde.

En de aanverwante “Zusters van de Onbevlekte” zijn op dezelfde manier onder toezicht geplaatst van een apostolisch commissaris wegens “afwijkingen” diezouden bestaan in een vermeende “pre-conciliaire” vorming – wat betekent de traditionele liturgie en het traditioneel kloosterleven, alsof dit soort heilige zaken besmettelijk zouden zijn en uit de Kerk moeten worden uitgeroeid als een of andere ziekte. Dit zijn maatregelen van een dictator die gemotiveerd wordt door een ideologie, niet van een vader die het het heilig patrimonium van de Kerk behoedt.

Nochtans, na jarenlang onderzoek en een disciplinair proces dat in gang is gezet door Paus Benedictus, is onder uw toezicht de Conferentie voor het Leiderschap van Vrouwelijke Religieuzen witgewassen en vrijgesteld van vervolging ondanks haar steun voor abortus, euthanasie en “homohuwelijk” en haar beruchte promotie van wat kardinaal Müller, Prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer omschreef als “fundamentele dwalingen over de alomtegenwoordigheid van God, de incarnatie van Christus, de werkelijkheid van de erfzonde, de noodzaak van de verlossing en het definitief karakter van het reddend handelen van Christus in het Paasmysterie”.

Ten derde, in de lijn van uw programma om de traditionele doctrine en leer van de Kerk en degenen die haar verdedigen in diskrediet te brengen, hebt u een “Synode over het Gezin” geleid en bestuurd, die ondertussen is uitgegroeid tot een onderbouwde poging om de onfeilbare Leer van de Kerk over huwelijk, voortplanting en seksualiteit af te zwakken of aan te passen, met de bedoeling om ze in lijn te brengen met de opstandige geest van deze tijd en van de immoraliteit die ze heeft voortgebracht in onze post-christelijke samenleving.

In naam van “barmhartigheid” verkondigen een aantal progressieve prelaten, die in de kring van uw raadgevers de overhand hebben, - onder hen de beruchte kardinaal Kasper, wiens inzichten u vanaf het begin van uw pontificaat gesteund hebt – dat er een valse scheiding bestaat tussen de Leer en de pastorale praktijk die er intrinsiek mee verbonden is, alsof de Kerk een immoreel gedrag in principe zou kunnen verbieden, maar het in de praktijk aanpassen. Zoals een prominente kardinaal het gezegd heeft, dit “is een vorm van ketterij, een gevaarlijke schizofrene pathologie, als je eindeloos “barmhartigheid” inroept tegen de morele wetten van de Kerk die u denigreert tot “enggeestige regels,” “wegversperringen,” “gesloten deuren,” en “casuïstiek.”

De progressieven die u persoonlijk hebt aangeduid voor het secretariaat en de ontwerpcommissie van de synode, en de 45 bijkomende progressieven die u hebt toegevoegd aan de kiescommissie, waaronder ook kardinaal Kasper, hebben samengewerkt om de onverbreekbaarheid van het huwelijk te doen wankelen, door te pleiten voor een “geval per geval” toelating van de “hertrouwde” echtgescheidenen tot de Heilige Communie. Dit zou een omverwerping betekenen van de tweeduizend jaar oude sacramentele discipline van de Kerk die geworteld is in de woorden van Onze Heer Zelf: “Ieder die zijn vrouw wegzendt en een ander huwt, begaat overspel… (Lc 16, 18)”. Deze discipline is opnieuw bevestigd door


Benedictus XVI and Johannes Paulus II tegenover de uitdaging van sommigen – onder wie kardinaal Kasper de meest opvallende was – die het met de Leer van de katholieke Kerk niet eens waren. Het is overduidelijk dat u deze discipline wil verlaten, zoals u al deed toen u aartsbisschop van Buenos Aires was en toen u, zelfs als paus persoonlijk gebeld hebt met een vrouw in Argentinië, die burgerlijk gehuwd was met een echtgescheiden man, om haar te vertellen dat zij de Heilige Communie kon ontvangen hoewel haar “verstarde” parochiepriester haar het tegenovergestelde had gezegd.
 
Op de eerste zitting van de Synode in 2014 hebt u persoonlijk een synodaal “tussentijds rapport” goedgekeurd enopgedragen het voor heel de wereld te publiceren, nog vóór de synodevaders het zelf gezien en goedgekeurd hadden, een document dat klaarblijkelijk al vooraf was opgesteld, en dat niet eens bij benadering hun daadwerkelijke consensus weergaf.


Dit schandelijk document riep op tot een afstand doen van de discipline van de Kerk ten gunste van een beoordeling “geval per geval” in verband met “hertrouwde” echtgescheidenen en tot “naar waarde schatten” van de homoseksuele “oriëntatie”.

Een moedige prelaat noemde het “een zwart merkteken dat de eer van de Apostolische Stoel besmeurd heeft.” Nochtans, nadat de synodemeerderheid het terecht verworpen heeft, hebt u openlijk “de zogenoemde traditionalisten” aangeklaagd omdat zij “[zichzelf] willen opsluiten binnen het geschreven woord… en zichzelf niet toestaan om verrast te worden door God, de God van verrassingen…”. En u hebt dan de opdracht gegeven om datzelfde document door te sturen naar alle bisschoppen van de wereld, tesamen met drie paragrafen uit het eindrapport die niet de vereiste meerderheid hadden behaald, maar waarover u de opdracht gaf die er in ieder geval toch aan toe te voegen, aldus “de reglementen aan uw laars lappend” van een synode die “op touw gezet was”, met de bedoeling een welbepaald vooropgezet doel te bereiken, wat echter door Gods genade niet gelukt is.

Op de tweede sessie van de synode in 2015, hebt u vereist dat alle deliberaties zouden gebaseerd zijn op een Instrumentum Laboris dat zo heterodox was dat een internationale coalitie van clerici en leken waarschuwden dat het “een bedreiging was voor de hele structuur van de katholieke leer over huwelijk, gezin en de menselijke seksualiteit…”. Toen dat document ook weer verworpen werd door de synodemeerderheid en op de valreep vervangen werd door een compromis document – dat desondanks openingen creëert voor de omverwerping van de leer van de Kerk over de sacramenten – hekelde u “gesloten harten die zich dikwijls verschuilen zelfs achter de leer van de Kerk of haar goede bedoelingen, om aldus zelf in de stoel van Mozes plaats te nemen en te oordelen over… moeilijke gevallen.” Dat wil zeggen, u veroordeelde de synodevaders die de onveranderlijke discipline van de Kerk over de sacramenten verdedigd hadden.

In uw duidelijke vastbeslotenheid om de “hertrouwde” echtgescheidenen tegemoet te komen, die u onbegrijpelijk karakteriseert als de armen, hebt u juist voor de synode van 2015, in het geheim, zonder daarover een of ander competent Vaticaans dicasterie te consulteren, een plotse en drastische “stroomlijning” van het nietigverklaringsproces beraamd. Een wereldberoemde canonist die de wijdverbreide onrust van velen over deze onvoorziene “hervorming” weerspiegelde, beschreef zeals “het voorzien van een pad dat lijkt op de katholieke versie van echtscheiding met wederzijdse toestemming.” U zelf hebtvrijwillig toegegevendat “het mij niet ontgaan is” hoezeer een verkorte procedure het principe van de onverbreekbaarheid van het huwelijk zou kunnen op de helling zetten…”

Ten vierde, helemaal in de lijn van uw schokkende suggestie – die meteen door de massamedia werd toegejuicht – dat de Kerk “geobsedeerd is door abortus, homohuwelijk en het gebruik van anticonceptie , hebt u zelf toegegeven dat u niet veel over deze zaken gesproken hebt, en “ik ben ervoor op mijn vingers getikt”.

Maar dit groot kwaad bedreigt juist het overleven van onze beschaving temidden van wat Johannes Paulus II de “cultuur van de dood” heeft genoemd en de “geruisloze geloofsafval”. Terwijl u heel welbespraakt bent over politieke vraagstukken, deed u er het zwijgen toe over het volksreferendum in het Katholieke Ierland over de legalisering van het “homohuwelijk”, en ook toen het Opperste Gerechtshof van de Verenigde Staten deze gruwel oplegde aan alle vijftig staten.

Anderzijds, terwijl de hele westerse wereld afglijdt naar een afgrond van verdorvenheid en moslim fanatiekelingen christenen afslachten in heel het Midden-Oosten, in Afrika en in het hart van Europa, bent u uiterst bekommerd om de “klimaatverandering”. Uw ellenlange encycliek Laudato si, de enige encycliek van uw hand, gaat uit van het bestaan van een “ecologische crisis” en daarin neemt u kritiekloos de ideologisch gemotiveerde maar sterk gecontesteerde beweringen aan dat er zoiets bestaat als “een wetenschap van klimaatverandering”, waarvoor een paus absoluut geen bevoegdheid heeft om dat vast te stellen of te bevestigen, laat staan om dat aan de gelovigen voor te stellen als onweerlegbare feiten.

Diezelfde encycliek jammert over “de opwarming van de aarde”, over het buitensporig gebruik van air-conditioning, het teloorgaan van de moerassen van de wortelbomen, over de vermeende bedreiging voor plankton en wormen en over de uitroeiing van verscheidene planten en diersoorten – zeggend dat het een belediging is aan Gods adres – vooraleer abortus aan bod komt (en u zegt al helemaal niets over de hoogst tegennatuurlijke praktijk van het gebruik van anticonceptie). Wat abortus betreft, de encycliek spreekt alleen van een nalatigheid “om het menselijk embryo te beschermen” terwijl abortus feitelijk de brutale moord is van onschuldige menselijke wezentjes, van wie de ledematen een voor een uit de baarmoeder worden gerukt of die op het moment van de geboorte vakkundig dood worden gestoken met chirugische scharen.
 
Het is geen verrassing dat de machten van de wereld Laudato si algemeen hebben uitgeroepen tot een deel van de Franciscus revolutie die de media, waaronder de progressieve “katholieke” pers, heel uw pontificaat door uitvoerig bejubeld hebben.


Ten vijfde, u hebtvoortdurend alle doctrinele verschillen met de protestanten afgedaan als   onbelangrijk en u hebt herhaaldelijk, zelfs verkeerdelijk verklaard, dat “alle gedoopten lid zijn van hetzelfde Lichaam van Christus, Zijn Kerk”. Ook hier houdt u geen rekening met de lering van Johannes Paulus IIBenedictus XVI, en elke paus voor hen, waaronderPius XI, die precies het tegenovegestelde geleerd hebben wat de conditie van de Protestanten betreft: “Want, als het mystiek lichaam van Christus, op dezelfde manier als zijn fysisch lichaam, één is, compact (compacted) en samenhangend, zou het dwaas zijn en misplaatst om te beweren dat het mystiek lichaam bestaat uit leden die niet één zijn en overal verspreid: wie dus niet één is met het lichaam is er geen lid van, en hij is ook niet in gemeenschap met Christus, die het hoofd is.”

In dit opzicht gaat u onbehoedzaam om met de toenemende immoraliteit en ketterij van diezelfde protestantse sekten, die steeds meer investeren in eindeloze en zinloze “oecumenische dialoog” met het Vaticaan. Na vijftig jaar “dialoog” accepteren deze sekten echtscheiding, contraceptie, abortus, homoseksualiteit en “homohuwelijk”, met de bedoeling vrouwen en actieve homoseksuelen te wijden tot “priesters” en “bisschoppen”, en ze gaan vastbesloten verder met het verwerpen van de fundamentele dogma’s van de ene ware godsdienst die Christus geopenbaard heeft voor de redding van de wereld.

Wat te zeggen over de waarheid die ons vrij zal maken (Joh 8,32)? Wat over het getuigenis van de ontelbare heiligen en martelaren die heel hun wezen gelegd hebben en hun leven gegeven om het katholiek geloof te verdedigen en door te geven, om het te stellen tegenover de veelvuldige dwalingen en de sociale afbraak die veroorzaakt werd door de protestantse revolutie, waarvan de uiteindelijke gevolgen zich nu ontvouwen voor onze ogen?


Ten zesde,
onlangs hebt u een aantal publieke uitspraken gedaan die steeds achtelozer en ondoordacht zijn en dus steeds meer verwarring, schandaal en bezorgdheid veroorzaken bij de gelovigen:

Op 15 november, hebt u tijdens uw Zondagse deelname aan een Lutheraanse Gebedsdienst gezegd dat katholieke en lutheraanse leringen over Christus “dezelfde” zijn, dat het alleen een kwestie is van “katholiek taalgebruik” tegenover “lutheraans taalgebruik.” U hebt het vastgelegd dogma en de ontologische realiteit van de transsubstantiatie afgedaan als “verklaringen en interpretaties”, en daarbij gesteld dat “het leven groter is dan verklaringen en interpretaties” – alsof “het leven” groter zou zijn dan de Reële Tegenwoordigheid van God die geïncarneerd wordt in de Heilige Eucharistie, wat protestanten ontkennen.


Bij dezelfde gelegenheid hebt u gesuggereerd dat het ontvangen van de Heilige Communie door protestanten bepaald moet worden door theologen, terwijl de Kerk al feilloos bepaald heeft dat dat onmogelijk is zonder bekering en het belijden van hetzelfde geloof als dat van de katholieken. U stelde dat het “uw bevoegdheid te buiten ging” – terwijl het juist de bevoegdheid van de paus is om de leer van de Kerk over deze zaak te bevestigen – en u hebt gesuggereerd dat een lutheraan die gehuwd is met een katholiek de Heilige Communie zou kunnen ontvangen nadat hij “met de Heer daarover gesproken heeft”, maar dat u daarover “niet meer zou durven zeggen”.   Maar u hebt daarover al veel te veel gezegd door publiekelijk een zaak van groot gewicht voor het zielenheil van die persoon door te schuiven naar haar persoonlijk geweten, dat zozeer onderhevig is aan dwaling: “wie eet en drinkt zonder het Lichaam van de Heer te onderkennen, eet en drinkt zijn eigen vonnis.” (1 Kor 11:29)

Op 21 November hebt u op een wereldwijde conferentie voor katholieke opvoeders gezegd: “Geen proselitisme in scholen! De christelijke opvoeding brengt jongeren vanuit de werkelijkheid in aanraking met menselijke waarden, en een daarvan is transcendentie.” Integendeel, de katholieke opvoeding is boven alles het inprenten van goddelijke waarden: het evangelie, en wat dat vereist van katholieken, van de hele wereld eigenlijk, niet alleen maar menselijke waarden of een vage “transcendentie” die van haar eigen object beroofd is, nl. God die Zichzelf geopenbaard heeft in de persoon van Jezus Christus, het Mensgeworden Woord.

Tijdens uw reis naar Afrika van 25-30 november, hebt u verkondigd “dat de wereld aan de grens staat van de zelfmoord ” “omwille van de klimaatsverandering”. Zoals tijdens heel uw pontificaat, bent u er ook hier niet toe gekomen de vinger te leggen op de ware bedreiging van de zelfmoord van onze huidige beschaving, die is aangewezen door uw grote voorganger, deEerbiedwaardige Paus Pius XIIdat “bijna het hele menselijk ras van vandaag zichzelf toestaat om af te glijden naar twee tegengestelde kampen, vóór Christus of tegen Christus. Het menselijk ras is vandaag verwikkeld in een laatste strijd, die zal uitlopen op haar redding door Christus, of in haar verschrikkelijke vernietiging.” Door voortdurend de aandacht van heel de Kerk te richten op een wereldlijke “ecologische crisis”, draagt u ertoe bij dat de gelovigen uit het oog verliezen dat het die Christologische crisis is die het eeuwige heil van talloze zielen van onze tijd bedreigt.

Tijdens uw persconferentie op het vliegtuig op terugweg van Africa naar Rome, hebt u “fundamentalistische katholieken” nog maar eens de mantel uitgeveegd, door te spotten met de absolute religieuze overtuigingen van de orthodoxe leden van uw eigen kudde, die gebaseerd zijn op het geopenbaarde Woord van God en de onfeilbare leringen van het Magisterium over geloof en moraal : “Fundamentalisme is een ziekte die in alle godsdiensten voorkomt… Wij katholieken hebben er enkele – nee, niet enkele, maar vele, eh? – die geloven dat zij de absolute waarheid bezitten (che si credonono con la verita assoluta) en die daarom anderen besmeuren met geroddel, met lasterpraat, en zij doen kwaad… Godsdienstig fundamentalisme is niet religieus, want God ontbreekt erin, en het is een afgod, net zoals geld een afgod is.”

Nadat u “vele” leden van uw eigen kudde aldus openlijk hebt weggezet als goddeloze afgodendienaars, hebt u meteen nadien gesuggereerd dat er een morele gelijkwaardigheid bestaat tussen christenen en moslim fundamentalisten die christenen overal ter wereld afslachten, martelen, verkrachten, tot slaaf maken en gevangen houden: “Je kan niet een godsdienst uitvlakken alleen maar omdat er op één bepaald moment van de geschiedenis een aantal fundamentalistische groepen van bestaan… Denk maar eens aan de oorlogen die wij christenen gevoerd hebben. Het waren niet de moslims die verantwoordelijk waren voor de val van Rome.”

Daar hebt u alweer de Kerk – en uzelf- in verlegenheid gebracht met een ongepaste opmerking voor een Roomse Pontifex. De historische feiten zelf spreken bovendien uw blunder tegen:

Ten eerste hebben de moslims wel degelijk Rome veroverd in 846 en de oude Sint-Pieters geplunderd, zodat paus Leo IV zich genoodzaakt zag de beroemde “muur van Leo” te bouwen om “de stoel van de heilige Petrus te beschermen tegen de islamitische jihad.”

Ten tweede, als u de verovering van Rome in 1527 bedoelde door het leger van Keizer Karel V, dan heeft dat niets te maken met het religieus “fundamentalisme”, maar alles met een zuiver politieke wraakneming op Clemens VII, een zwakke en aarzelende paus, die onvoorzien een verdrag had gesloten met de koning van Frankrijk (François I) met wie Keizer Karel in oorlog was. En om precies te zijn, bevatte het leger van de keizer Duitse huurlingen,


van wie de meeste Lutheranen waren, en zij waren het die hoofdzakelijk verantwoordelijk waren voor de plundering van de Heilige Stad en het geweld dat gepleegd werd op de katholieke inwoners.

Ten derde, vanzelfsprekend in hetzelfde tijdperk , waren er moslim plunderaars – die inderdaad “fundamantalistische” geweldplegers waren – die het Ottomaanse Keizerrijk wilden uitbreiden door de verovering van christelijke landen, totdat de vloot van de moslims op wonderlijke wijze tot staan is gebracht in de vermaarde Slag van Lepanto in 1571, die belet heeft dat de moslims heel Europa zouden ingenomen hebben en waarschijnlijk Rome nog maar eens ten val zouden hebben gebracht.


Nog meer ergernis hebt u juist nadien gegeven, in uw antwoord op een vraag of de Kerk “haar standpunt zou moeten wijzigen” in verband met het immorele gebruik van condooms toe te staan als een methode om nieuwe HIV-besmettingen te beperken. U hebt toen naar deze immorele praktijk verwezen als “één van de middelen”, en dus de schijn gewekt dat het toegestaan is, terwijl u suggereerde  dat het een moreel dilemma is voor de Kerk, en het zelfs vergeleek met Onze Lieve Heer die genezingen verrichtte op de Sabbat: “De vraag lijkt mij te klein, het is ook maar een deel van het probleem. Ja, het is een van de methodes. En de moraal van de Kerk bevindt zich hier, denk ik, voor een dilemma. Dus, vijfde gebod of zesde gebod? Het leven verdedigen [met condooms?], of seksuele betrekkingen open houden voor het leven? Maar dat is niet het probleem. Het probleem is groter. Deze vraag doet me denken aan een vraag die ze ooit aan Jezus stelden: ‘Zeg eens Rabbi, is het toegestaan om genezingen te verrichten op de sabbat?’ Het is verplicht om te genezen…Maar ondervoeding, de ontwikkeling van de persoon, slavenarbeid, gebrek aan drinkwater, dat zijn de problemen. Laten we het er niet over hebben of iemand dit soort “pleistertje” [“cerotto”] mag gebruiken voor een kleine wonde, de grote wonde is sociale onrechtvaardigheid, de onrechtvaardigheid van de milieuproblematiek…”

Aldus hebt u de schijn gewekt dat deze “methode” te overwegen valt, hoewel u ze afdoet als een “pleistertje”, ook al werkt het ontucht in de hand en draagt het bij aan een cultuur van absolute seksuele verloedering. Dan hebt u de morele wetten ondergeschikt gemaakt aan sociale rechtvaardigheid en bekommernis om het milieu! En aldus hebt u de Kerk alweer te schande gemaakt en verwarring veroorzaakt door uw gewoonte om tegen de pers ondoordachte geïmproviseerde opmerkingen te maken over zwaarwichtige morele en theologische kwesties, waarover een paus zou moeten spreken na zorgvuldig en rijp beraad, en nadat hij beroep heeft gedaan op goddelijke assistentie.

Ten slotte, op de website van het Vaticaan staat er een interview dat Uwe Heiligheid hebt gegeven aan het weekblad Credere waarin u, nog maar eens gunstig verwijst naar het valse begrip “barmhartigheid” van kardinaal Kasper, waarbij u zegt dat het uw bedoeling is om een “revolutie van tederheid” in het leven te roepen – een verwijzing naar de titel van het boek van kardinaal Kasper, waarin u alle wierook wordt toegezwaaid: Paus Franciscus zijn Revolutie van Tederheid en Liefde. U zegt dat deze “revolutie van tederheid” zal plaats hebben in dit Jubileumjaar van de Barmhartigheid, dat “zovele gebaren” zal bevatten, waaronder “een verschillend gebaar” “elke maand op een vrijdag”.

Het motief dat u aanhaalt voor deze “revolutie van tederheid” is dat, volgens u, “de Kerk zelf soms een harde lijn volgt, zij wordt bekoord om een harde lijn te volgen, om alleen te focussen op morele regels, waardoor mensen worden uitgesloten.” Op de suggestieve vraag van uw interviewer dat de Kerk “een God moet ontdekken die ontroerd wordt en medelijden heeft met de mens” antwoordt u bevestigend: “Als we dat gaan ontdekken, dan gaan we een meer verdraagzame, een meer geduldige en een meer tedere houding aannemen” – alsof het de Kerk voordat u verkozen was, ontbrak aan geduld en mededogen voor de zondaars.

Wat zijn deze schokkende uitspraken anders dan een absolute bedreiging zonder voorgaande door een Roomse Pontifex, om “morele regels” opzij te zetten – dat wil zeggen de constante leer van het onfeilbaar Magisterium – in de naam van een valse barmhartigheid, vanzelfsprekend met betrekking tot “hertrouwde” echtgescheidenen en anderen, waarover u meent dat ze op een af andere manier “uitgesloten” worden? Wat moeten wij met een paus die beweert dat de Kerk die Christus gesticht heeft om onfeilbaar het geloof en de moraal door te geven, “bekoord wordt” om een harde lijn te volgen over de moraal? Wat anders dan afschuw kunnen gelovigen ervaren als een paus zo’n zaken zegt, die nog nooit gehoord zijn vanaf de Stoel van Petrus in 2000 jaar?


Katholieken weten dat een ware revolutie van tederheid plaats heeft in elke ziel die het doopsel ondergaat of, overeenkomstig de genade van berouw, neerknielt in de biechtstoel met een vermorzeld hart en het vast voornemen zijn leven te beteren, de last van de zonde afwerpt en de absolutie verkrijgt van een prietser die in persona Christi handelt, en dan weer opstaat “wit als sneeuw” om uw eigen voorganger aan te halen, toen hij sprak over het sacrament van de biecht. De Kerk is altijd een onuitputtelijke bron geweest van goddelijke barmhartigheid doorheen haar sacramenten. Wat kan de “revolutie” die u voorstelt nog toevoegen aan wat Christus voorzien heeft voor Zijn Kerk? Kan u amnestie verlenen voor de doodzonde? Kan u vergeven wat niet te vergeven is omdat er geen wroeging en geen berouw is? Kan u de Barmhartigheid van God Zelf overtreffen?

Elke dag groeit de perceptie dat, hoewel u de Plaatsvervanger van Christus bent, u eenvoudigweg geen belangstelling hebt voor de verdediging van het geloof en de moraal, die worden aangevallen als nooit tevoren, en dat u niet de bedoeling hebt om de verdwaalde schapen terug te brengen naar de schaapstal die Onze Lieve Heer heeft ingesteld om hen te redden. Het lijkt er immers op dat u uw pontificaat hebt gewijd aan een waarlijk programma van doctrinaire en disciplinaire laksheid, met als rode draad de openlijke veroordeling van orthodoxe katholieken, samen met de beschuldiging dat het de Kerk ontbreekt aan barmhartigheid. Terzelfdertijd loopt u sociale en politieke speerpunten achterna, waarover een paus geen bevoegdheid of gezag heeft, zoals “klimaatverandering”, zorg voor het milieu en het herstellen van de diplomatieke betrekkingen tussen Cuba en de Verenigde Staten.

Nadat ze zoals nooit tevoren geteisterd zijn door de ene controversiële storm na de andere, veroorzaakt door uw woorden en gebaren, hebben de gelovigen steeds meer het gevoel dat
het schip van de Kerk haar kompas verloren is.”


§

In één woord, Heilige Vader, tijdens de afgelopen twee-en-een-half jaar hebt u de unanieme lofzang van de wereld verdiend, terwijl u de gemeenschap van de Kerk in een staat van verwarring en verdeeldheid hebt gebracht. U hebt de getrouwe katholieken belachelijk gemaakt, bespot, de mantel uitgeveegd en ondertussen eindeloze verdraagzaamheid getoond naar heterodoxen en seksuele afwijkelingen en de kans schoon gezien om de sacramentele discipline, die verdedigd is door uitgerekend de paus die u hebt heilig verklaard, onderuit te halen.

Overal bewierookt door de media en het gejoel van de massa, lijkt u geen aandacht te hebben voor de waarschuwing van Onze Heer: “Wee u, als alle mensen met lof over u spreken: want zo hebben uw voorvaderen gedaan met de valse profeten.”

De situatie is zover gekomen dat een officiële oudere beambte van het Vaticaan, die het had over de belangen van katholieken van alle gelederen, zich genoopt zag een wereldvermaarde katholieke journalist te waarschuwen dat “dit pontificaat ernstige bedreigingen inhoudt voor de integriteit van de katholieke leer over geloof en moraal.”

In overeenstemming met deze prelaat voelen ook wij ons genoodzaakt voor God om in geweten openlijk te verklaren dat uw pontificaat slechts kan gezien worden als een duidelijk gevaar voor de Kerk van deze tijd, een gevaar dat alleen maar toeneemt elke dag die voorbijgaat. De nefaste gevolgen van uw pontificaat kunnen we inderdaad overal overduidelijk vaststellen, waar katholieken overal ter wereld meer en meer geringschattend neerkijken op de leer van de Kerk over geloof en moraal, en zich daarvoor beroepen op uw eigen uitspraken en handelingen – die door de media juichend worden uitgebazuind naar de wereld toe – eerder dan op de onfeilbare leringen van het magisterium over geloof en moraal van de voorbije 2000 jaar.


Welnu, als u de “harde lijn” van de Kerk over “morele regeltjes” veroordeelt en een “revolutie van tederheid” uitroept, dan zien wij een imminent gevaar tegemoet van ongehoorde “gebaren” van “barmhartigheid” die het morele bouwwerk van de Kerk ondermijnen, ten nadele van de zielen wiens redding op het spel staat. Onder deze gebaren zou een Apostolische Exortatie kunnen zijn, die de toelating geeft van publieke overspeligen tot de Heilige Communie al naargelang het oordeel daarover van individuele bisschoppen of van plaatselijke bisschoppenconferenties. Dit zou niets anders betekenen dan massale heiligschennis, de daadwerkelijke afbraak van de eenheid van de Kerk, de de facto afschaffing van de doctrine over doodzonde en de vereiste om de sacramenten te ontvangen in staat van genade, de instorting van de morele leer van de Kerk, en uiteindelijk precies van haar aanspraak op een onfeilbaar Magisterium. Men heeft het gevoel van een bijna apocalyptische ommekeer van gebeurtenissen in de geschiedenis van de Kerk.

Wij durven niet oordelen over uw subjectieve motieven of bedoelingen in verband met wat u al gezegd en gedaan hebt ten nadele van de Kerk in de loop van een turbulent pontificaat, zoals de Kerk nog niet heeft meegemaakt. Maar wij kunnen niet langer zwijgen tegenover de objectieve schade die de Kerk al geleden heeft, in de nasleep van de eindeloze lofzang voor de paus van het volk,” of van verdere schade die nu zeer nabij lijkt.


Om nog maar eens de woorden van uw voorganger aan te halen, een paus moet zijn macht uitoefenen om “zichzelf en de Kerk te verbinden tot gehoorzaamheid aan Gods Woord, in weerwil van iedere poging om het aan te passen of af te zwakken, en van elke vorm van opportunisme.” Als een paus niet in staat is of weigert om dat doel na te streven, als hij integendeel vastbesloten lijkt om ertegen in te gaan, zou de Kerk dan niet méér gediend zijn als hij afstand zou doen van het verheven ambt van Plaatsvervanger van Christus? Beter dat dan door een fataal compromis met de Leer en de discipline van de Kerk, 2000 jaar apostolische en kerkelijke traditie onderuit te halen, en aldus, om de gekende uitdrukking van de Heilige Paus Pius V te gebruiken, zich
“de woede van de Almachtige God en van zijn Heilige Apostelen Petrus en Paulus” op de hals te halen.
 
8 December 2015
Feest van de Onbevlekte Ontvangenis
{petition identifier="mercy_begins_1"}



[Comment Guidelines - Click to view]
Read 1780 times Last modified on Wednesday, December 23, 2015
Support The Remnant Newspaper icon close x